Online: ---

Opis:
Griffolyon przybiera formę gryfa (stąd też i jego imię). Nazwa „gryf” została zaczerpnięta od łacińskiego słowa „gryphus”, które z kolei pochodzi z greckiego słowa „gryps” co oznacza „coś haczykowatego”. Całkiem możliwe jest pokrewieństwo z perskim „griften”, które można tłumaczyć jako „chwytać”, „łapać”, „porywać”.
Z podobizną gryfa można się spotkać nie tylko w wielu herbach czy godłach państw, ale również w architekturze czy malowidłach wielu kultur, nawet w chrześcijaństwie można odnaleźć odwołanie do tego mitycznego stworzenia. Mimo mnogości źródeł wszystkie opisują go jako krzyżówkę lwa z orłem, niektóre zaś wspominają o oślich uszach.
Gryf jest uważany za bardzo szlachetne stworzenie, gdyż posiada wiele cnót; szybkość orła i siłę lwa oraz czujność osła. Również przypisuje mu się wytrwałość, waleczność i odwagę. Jednakże jednocześnie przypisywano mu cechy negatywne (zuchwałość i pychę). Zaś w chrześcijaństwie symbolizował boską i ludzką naturę Chrystusa (lew i orzeł).
W wielu mitach i legendach Gryf strzegł przeróżnych rzeczy. To miał być strażnikiem skarbu Apolliona, ciała Ozyrysa, pucharu wina Dionizosa, koła losu Nemezis czy życiodajnej wody i ognia. Również miał pilnować świata przed spaleniem promieniami słońca, w wielu kulturach był uważany za strażnika światła (gryf przypomina homę – perskiego mitologicznego ptaka, a w sztuce żydowskiej gryfy i lwy były symbolami światła, Grecy zaś uważali je jako zwierzęta słońca). Gryf stanowił również zwierze zaprzęgowe Apollina, Dionizosa czy Nemezis (późniejszej literaturze zastąpił go Hipogryf).
Wierzono również w magiczną moc tych zwierząt. Podobno gryfie pazury miały zabarwiać się na czarno w czasie wykrywania trucizn, z ich żeber wykonywano najlepsze łuki, a ich pióra podobno leczyły ślepotę.
W wielu legendach gryfy strzegły złota i kamieni szlachetnych, niektóre mity twierdziły iż gryfice zamiast jaj znoszą agaty lub szafiry.
Irlandzki pisarz Stephen Scotus twierdził iż gryfy są ściśle monogamiczne, dobierają się w pary na całe życie i nawet po śmierci partnera nie szukają sobie nowego (dlatego też Kościół uczynił z gryfa symbol katolickiej koncepcji małżeństwa).

Stosunek między graczem a bestią:
Gryffolyon był przekazywany w rycerskiej rodzinie Roberta od wieków. Pomagał jego przodkom w czasie bitew dając im siłę lwa i szybkość orła. Strzegł ich przed wszelkimi atakami. Od razu można zauważyć analogię do mitologii tego stworzenia. W mitach był strażnikiem artefaktów i skarbów, zaś w anime ochraniał rodzinę Roberta.
Przyglądając się tej parze łatwo dostrzec między nimi podobieństwa. Robert jest walecznym i odważnym bogaczem, któremu nie brak zuchwałości i pychy (a takie same cechy przypisuje się gryfom). Wystarczy sobie przypomnieć jak protekcjonalnie traktuje Bladebreakersów, dopóki ci nie pokonali The Majestics.
Robert odnosi się do bestii z szacunkiem i poważnie traktuje jej moc. Ale nie jestem pewna czy ich stosunki są przyjacielskie… Z pewnością zależy mu na bestii i jest z niej dumny. Jednak nie nazwałabym to przyjaźnią. To nawet typowe podejście do bestii wśród członków The Majestics (z wyjątkiem Enrique, który traktował ją jak przedmiot). Możliwe, że dopiero po poznaniu Takao stosunki między Robertem a Gryffolyonem się zazębiły.

Zobacz też:


Beyblade - Latające dyski(sezon 1),